Testimonials

  • Mijn ervaringen met het team van DAD begon al een aantal jaar eerder toen zij nog werkzaam waren onder de vlag van een andere hulphond organisatie. Ze waren mijn reddende engel. Hoe leg je aan iemand uit hoe belangrijk een Hulphond voor je is als die waarde eigenlijk niet in woorden uit te drukken is.

    Toen ik na jaren opkroppen van trauma’s instortte omdat ik ook nog eens mijn paard verloor (mijn enige lichtpuntje nog) verviel ik in de reguliere psychiatrische zorg. Ik ging van therapie naar therapie en hoewel ik heus wel hier en daar positieve dingen mee pakte kon ik niet overweg met alle duistere gevoelens. Het resulteerde in een zware depressie, een angststoornis en pleinvrees. Ik sloot mijzelf op in het donkere krot van een huis dat ik had en ik kwam de deur niet meer uit tenzij er iemand met mij mee ging. Ik raakte verslaafd aan gaming, draaide mijn dag en nacht ritme om en groeide van binnen en buiten dicht. Na een aantal zware jaren en intense therapie besloot ik in 2011 dat het anders moest. In afwachting van een nieuwe (lichtere) woning ging ik bij mijn moeder wonen, kreeg ik een gastric bypass en voor mijn verjaardag betaalde mijn moeder de andere helft van mijn toenmalige redding: Bella. De meest schattige chihuahua die je ooit gezien hebt en die mij moest helpen de wereld weer aan te kunnen. En dat deed ze. We gingen naar puppy les en ik leerde daar niet alleen de kunstjes in de hondentraining maar ik deed ook sociale contacten op. Ik durfde meer aan omdat Bella mee kon, tot op zekere hoogte, omdat ze geen officiële Hulphond was.

    Sommige problemen bleven, zo durfde ik nog steeds niet naar buiten zonder Bella of iemand anders, en dat betekende dat nog steeds veel dingen onder begeleiding moesten, zoals afspraken bij de dokter, of simpel boodschappen doen. In 2013 wilde ik graag een hond erbij voor de hondensport, en na veel onderzoek kwam ik terecht bij een fokker van shelties waar ik na vele bezoeken Aedan mee naar huis mocht nemen. Via de fokster hoorde ik van de stichting en zo kwam ik bij het team terecht waar nu DAD uit bestaat. Ik kreeg een intake bij Francisca en na goedkeuring begon op 1 jarige leeftijd van Aedan onze training om hem gecertificeerd te krijgen als Hulphond. Door mijn eigen achtergrond in hondentraining en de betrokkenheid bij de hondenschool vlogen we als een gek door de training heen. Na krap een jaar hadden we de basistest gehaald en amper een paar weken later legden we de certificeringstest af met goed gevolg.

    Aedan is mijn held, mijn vrijheid en mijn zelfstandigheid. Ik zet geen stap over de drempel zonder hem. En hoe ik vroeger een week lang kon leven op oud brood en pindakaas omdat ik niet naar de winkel durfde , zo zelfstandig zet ik nu mijn voet over diezelfde drempel, gevolgd door witte voetjes om samen die winkel in te gaan. Zonder angst, want ik weet dat Aedan bij mij is en een aanval kan voorkomen, of mij helpt als ik de aanval al heb. Hij signaleert aanvallen, waarschuwt mij zodat ik maatregelen kan nemen om ze te voorkomen. En mocht ik wel in paniek belanden dan is hij bij mij, leid me af zodat ik niet meer focus op wat mij bang maak maar me op hem concentreer. Hij maakt me snachts wakker als ik nachtmerries heb, waarvan de hoeveelheid is afgenomen sinds ze bij mij in bed slapen.

    Hulphonden voor psychische problemen werken, daar is Aedan het levende bewijs van. En mensen zoals het team van DAD zijn daar onmisbaar in. Want ik mag dan wel al een achtergrond in hondentraining hebben gehad, zonder hun was dit niet gelukt. Zij hebben geholpen om mij mijn vrijheid en zelfstandigheid en zelfredzaamheid terug te krijgen, dat is niet in waarde uit te drukken. Daarnaast gaat DAD een stukje verder dan puur trainingen, zijn er chatmomenten gedurende de week, zijn ze altijd bereikbaar in geval van nood en is er lotgenotencontact in een veilige online omgeving, en soms zelfs ontmoetingen in real life. Ik ben niet genezen, ik zal nooit genezen zijn, maar Aedan maakt mijn leven dragelijk en behapbaar , samen, omdat het niet meer alleen hoeft.

    Marije, Cliënte
  • Mijn ervaring met Dutch Assistance Dogs.

    Teamtraining – zelf je assistentiehond opleiden.

    Al geruime tijd was ik op zoek naar een hondenschool waar ik zelf een jonge hond op kon leiden tot autisme hulphond. De hond bij mijn ouders was altijd mijn steun en toeverlaat geweest maar ze was inmiddels al 12. In het najaar van 2014 kwam ik uiteindelijk terecht bij Dutch Assistance Dogs. Nadat ik de nodige papieren had ingevuld, volgde er een intake. Ik was zo ontzettend zenuwachtig maar de trainster die bij mij langs kwam was echt super aardig. We hadden een heel fijn gesprek en spraken af dat we op zoek zouden gaan naar een geschikte pup. Na een half jaar was er helaas nog steeds geen pup, maar toen kreeg ik het voorstel om met de hond van de trainster een training in de plannen, ik was namelijk hartstikke zenuwachtig en was bang dat ik het niet goed zou doen. Deze training heeft mij het nodige zelfvertrouwen gegeven en het was fijn om te zien hoe zo’n training in elkaar steekt. Ik vond het heel erg prettig dat dit een optie was.

    Na lang wachten kreeg ik in juni eindelijk het bericht dat er een geschikte pup voor mij was. Juno, zoals de pup ging heten, zou eerst een aantal weken naar een gastgezin gaan zodat hij wat basisvaardigheden aan kon leren, (zo goed als) zindelijk was en ‘s nachts door sliep. Het was voor mijzelf niet haalbaar dit in mijn eentje te doen, en op deze manier kon ik ook rustig aan de pup wennen. Ik ben toen 1x per week op bezoek gegaan bij het gastgezin en we hadden 1x per week puppytraining. Na een aantal weken kwam Juno ook een keer een hele dag en hij bleef een keer een nacht logeren. Toen we er allebei klaar voor waren kwam Juno bij mij wonen.

    Sindsdien trainden we 1x per maand samen met de trainster en we volgenden een reguliere puppy en later pubertraining. Dit was ontzettend leerzaam maar soms ook heel zwaar. Je bent eigenlijk fulltime bezig met het opvoeden van je hond. Gelukkig kon ik met vragen altijd terecht bij mijn trainster of een van de andere coaches én was er een toffe groep met anderen cliënten, die echt super behulpzaam en meelevend zijn.

    Nu, 2 jaar later, hebben we na hard trainen onze basistest en certificeringstest gehaald. Met een hoop ups en downs. Frustratie en momenten waarop ik dacht dat ik het nooit zou kunnen. Ik ben best trots op mijzelf dat dit is gelukt. Nog steeds moet ik goed opletten dat ik Juno goed aanstuur, hij spiegelt mij feilloos en dat is soms heel irritant want je kunt het onmogelijk negeren. Maar uiteindelijk brengt het veel goeds; ik signaleer eerder (hoge) spanning en mijn paniekaanvallen zijn heel erg verminderd. Ik doe nu zelf mijn boodschappen, reis weer met het OV, durf naar verjaardagen en volg samen met Juno dagbesteding, in een groep. Allemaal dingen die voorheen niet mogelijk waren of in ieder geval niet zonder een flinke dosis paniek.

    Ik ben echt heel erg blij dat Juno in mijn leven is gekomen en dat ik hem samen met Dutch Assistance Dogs op heb kunnen leiden tot mijn eigen hulphond.

    Laura, Cliënte